Enige tijd geleden heb ik samen met mijn collega’s een “cursus oorbellen schieten” gevolgd. Op een soort van rubbertjes hebben we geoefend en dat ging best goed. Maar........een echt oor is toch wel heel wat anders als een soort van rubbertje. Aan een echt oor zit dan ook nog eens een echt mens vast en in de meeste gevallen is dat mens een kind.
Mijn 1e “patiënt” was een zenuwachtig 14 jarig meisje. Ik stelde haar gerust......je hoeft niet zenuwachtig te zijn het is zo gepiept. Doe je het wel voorzichtig vroeg ze mij.........meisje deze mevrouw doet dit dagelijks antwoordde de moeder. Ze moesten eens weten dacht ik.....en eigenlijk probeerde ik niet het meisje maar mijzelf gerust te stellen.
Inmiddels heb ik al heel wat oorbellen geschoten en draai ik mijn hand er niet meer voor om. Gisteren nog, een parmantig 3 jarig meisje dat echt oorbellen wilde. Ik vertelde haar heel eerlijk dat ze het prikje in haar oor wel zou voelen maar dat vond ze niet erg. Ach gut, ze schrok zo van de 1e oorbel dat ze de 2e eigenlijk niet meer wilde. Gelukkig kon ik haar overhalen om ook de 2e oorbel te schieten en ze was na afloop zo blij en trots.
Gelukkig ben ik vrij om te beslissen wanneer ik wel of geen oorbellen schiet. Ik schiet ze liever niet bij kinderen onder de 4 jaar of een kind moet echt aangeven het heel graag te willen net als gisteren.
Inmiddels graveer ik ook sieraden, in het begin vond ik dat heel spannend. Op 1 keer na (een armbandje) is het me allemaal goed af gegaan. Ik graveer niet graag ringen omdat ik dat niet zo goed kan zien.....gelukkig is dat geen probleem.
Inmiddels werk ik alweer 1,5 jaar bij de juwelier.......in Juli zijn we alweer 2 jaar terug in Nederland...........waar blijft de tijd.
Fijn weekend, groetjes Anja
Tjee, 2 jaar alweer... wat je zegt, waar blijft de tijd! Leuk dat je oorbellen 'schiet' ik kreeg ze ook toen ik 3 was omdat ik als kleuter meer op een jongetje leek dna op een meisje, hahaha! Groetje van Henny Breedijk.
BeantwoordenVerwijderenHa, weer eens een blogje :-)
BeantwoordenVerwijderenWat knap van je dat je 'schiet', ik denk niet dat ik dat zou durven en al helemaal niet bij kleine kinderen. Ook leuk dat sieraden graveert, lijkt me een pietepeuterig werkje.
Leuk dat je oorbelletjes zet nu. Ik heb de mijne op mijn 42ste verjaardag pas gekregen en ik ben er nog dagelijks blij mee. Dat is iets wat mensen niet vergeten. Inderdaad, waar blijft de tijd!
BeantwoordenVerwijderenGoed hoor dat je dit ook durft te doen bij kleintjes. Ik heb mijn moeder gek gezeurt om gaatjes en eindelijk toen ik 9 was mocht het :)
BeantwoordenVerwijderenOh wat leuk dat je inmiddes zoveel bij aan het leren bent en nu ook gaatjes mag schieten. Fijn wel dat je zelf mag besluiten of je het wel of niet wilt doen.
BeantwoordenVerwijderen